Visie

Ik ben ervan overtuigd dat we allen een unieke, eigen weg afleggen in dit leven hier op deze aardbol.
Ieder heeft een ander traject voor zich liggen.
Ieders weg gaat bij momenten over kasseien, over steile hellingen die moeilijk te beklimmen zijn, door donkere bossen, maar ook door prachtige dalen, langs schitterende stranden, over heerlijke afdalingen,… Ieders weg kent stoplichten, rustpunten, putten in de weg, onverwachte prachtige uitzichten,…
Onze weg gaat soms over asfalt, over brede en goed verlichte autostrades en andere keren over smalle veldwegjes die je niet meer goed kan onderscheiden. En op ieders weg zijn er zijstraten, kruispunten, splitsingen en driesprongen.
Het is niet altijd makkelijk om je weg te volgen. Onverwachte bochten, donkere hoeken, splitsingen, enz kunnen maken dat we een omweg maken, in een doodlopend straatje belanden of in de gracht sukkelen.
Dan kan het nodig zijn dat iemand even met je meeloopt, je mee de berg op duwt, je hand vast houdt op dat stukje langs de afgrond of mee op zoek gaat naar jouw weg.

Wanneer we ons op onze weg bevinden, hebben we het gevoel dat alles vlot gaat. We komen ook wel tegenslagen tegen, maar ze wegen minder door. We beschikken over de mogelijkheden om met deze moeilijkheden om te gaan en laten ons niet van de wijs brengen. Dat wil niet zeggen dat we altijd vrolijk en vredig zijn; we kunnen ook pijn en angst ervaren en de weg kan nog altijd moeilijk begaanbaar, stijl of smal zijn, maar we laten ons daar niet door overspoelen en we vinden steeds weer in onszelf de kracht om verder te gaan. Of we vinden die ondersteuning die ons helpt om de moed erin te houden en ook de moeilijkere stukken van onze weg te begaan.

Wanneer je je weg even kwijt bent, kan je het gevoel krijgen dat niets echt goed loopt. Tegenslagen beginnen zwaarder door te wegen. Je ziet meer moeilijkheden dan mogelijkheden. Je weet niet meer hoe je met de klappen van het leven om moet gaan. Op dat moment ontstaat er lijden (= pijn die blijft duren en waar je machteloos tegenover staat en geen antwoord op weet). Je raakt je eigen kracht kwijt en voelt enkel nog de zwaarte van het leven. Op zo’n moment is het heel zinvol om je te laten begeleiden door iemand die mee met jou op zoek gaat naar je eigen weg waar je blijkbaar van bent afgeraakt.


In mijn kijken naar mensen en hun moeilijkheden vertrek ik vanuit een holistisch mensbeeld. Voelen/ziel, denken/geest en doen/lichaam zijn met elkaar verbonden. Een probleem op één domein heeft gevolgen op andere domeinen of vindt zijn oorsprong in een ander domein. Zo kan hoofdpijn het gevolg zijn van een fysiek probleem, maar ook van een emotioneel of geestelijk probleem. Bijgevolg kan je ook langs verschillende wegen een probleem aanpakken.
In het begeleiden van kinderen en volwassenen zal ik altijd met deze bril kijken.

In het verlengde van het holistisch denken ligt het systemisch kijken: mensen zijn nooit alleen. In een gezin, in een vriendengroep, in een buurt of in een werksituatie zijn mensen met elkaar verbonden op de één of andere manier. Dit maakt dat mensen elkaar beïnvloeden en dat een probleem bij één persoon altijd verbonden is met het geheel. Wanneer een kind een probleem heeft, dan heeft dat een grote impact op het gezin en tegelijk speelt het gezin mee in op het verdere verloop van het probleem. Het probleem van het kind kan ook een symptoom zijn van een onevenwicht binnen het gezin.
In mijn werk met kinderen en volwassenen kijk ik daarom breder dan de persoon die ik voor me heb. Zo werken we vaak met de principes van familieopstellingen om meer zicht te krijgen op de bredere context van het probleem.

Comments are closed.