Missie

1 oktober 2009.

Vandaag werd Jugo “geboren”. Jugo wordt de nieuwe naam van mijn onderneming, waarmee ik nog meer in de verf kan zetten waarvoor ik sta, wat ik doe, wat me begeestert.Vanaf vandaag ben ik ook voltijds zelfstandig ondernemer. Het was een lange weg tot hier, maar ook een boeiende weg.
Tot vandaag was ik steeds op zoek naar een job waarin ik mijn ei kwijt kon. Ik heb verschillende jobs gedaan in de sociale sector en in de privésector. En telkens voelde ik weer na vrij korte tijd dat dat mijn weg niet was. Ookal dacht ik aanvankelijk dat het mijn droomjob was en had ik me er een tijdje kunnen uitleven. In elke job heb ik veel geleerd en ik heb ook telkens iets kunnen betekenen voor mijn werkgever en collega’s. Maar toch was het telkens opnieuw weer tijd om verder te gaan, op zoek naar wat wel helemaal mijn droomjob is.
Gedurende zes jaar combineerde ik een halftijdse job met mijn eigen praktijk voor speltherapie (Isis) in bijberoep. Maar telkens botste ik op de grenzen van deze combinatie.
Vanaf vandaag ga ik helemaal mijn eigen weg. Ik heb ervoor gekozen om nu enkel nog datgene te doen waar ik goed in ben, wat ik graag doe, waar ik zelf gelukkig van word. Op die manier is ook verzekerd dat wat ik doe ook goed zal zijn en zal bijdragen tot het welzijn van de mensen waarmee ik werk.
Wanneer ik vandaag terugkijk, zie ik dat ik gedurende 14 jaar (1995 tot 2009) een enorme weg heb afgelegd. Ik ben gegroeid van naïef, angstig en onzeker meisje tot een vrouw die in haar kracht staat en die vertrouwt op het leven. Ik ben nu een vrouw die weet wat ze wil, die haar kwaliteiten kent en haar potentieel ten volle tracht te realiseren.
Vandaag besef ik plots heel helder dat ik deze weg niet alleen heb afgelegd. Overal onderweg kreeg ik begeleiding en gezelschap. Ik was nooit alleen, hoewel ik dat regelmatig wel gedacht heb. Familie en vrienden toonden me de weg, begeleiders, leraars, therapeuten,… hielpen me recht als ik weer eens struikelde of de weg kwijt dacht te zijn. Zoveel mensen hebben hun steentje bijgedragen aan mijn weg. Dit inzicht geeft me een diep gevoel van dankbaarheid.
Nu is het tijd dat ik doorgeef wat ik al die jaren heb mogen ontvangen (en nog steeds mag ontvangen). Het is tijd dat ik me nu ten volle wijd aan het begeleiden van anderen op hun persoonlijke weg.
Op mijn weg bleek ‘spel’steeds terug te komen. Regelmatig liet ik me weer vangen door de zwaarte, het pijnlijke, de ernst van het leven. En telkens werd ik weer gewezen op hoe voor mij het speelse alles weer lichter maakt.
Mijn herinneringen aan mijn kindertijd gaan ook vooral over spelen. Ik heb ongelooflijk hard gespeeld als kind: kampen bouwen, verkleden, de livingtafel ombouwen tot huisje, het stapelbed werd ons appartement, toneeltjes spelen, verjaardagsfeestjes voor de poppen organiseren, enorme projecten met lego bouwen,… Met mijn zus en de buurmeisjes heb ik me zo uren lang geamuseerd.
Als tiener bleef ik graag spelen (Chiro) en bleek ik over een geweldige fantasie te beschikken. Zodra ik kon, werd ik leidster in de Chiro en op verschillende speelpleinen en vakantiekampen. Ook als babysit speelde ik graag met de kinderen waar ik op paste.
Spel is altijd mijn element geweest. Geen wonder dat ik graag met kinderen werk en dus ook professioneel me vooral op spel en kinderen heb gericht.
Spelen heeft iets bijzonders. Er is ondertussen al heel veel onderzoek naar spel gedaan en daaruit blijkt dat spelen van levensbelang is voor de mens. Ook dieren spelen (zelfs vissen!).
Wanneer je speelt, ga je helemaal op in wat je doet. Wanneer je speelt, wordt het stil in je hoofd. Je vergeet de zorgen van alledag, je vraagt je niet meer af hoe je verder moet, je gaat helemaal op in dat wat je hier en nu aan het doen bent. En dat op zich is een bijzonder helende ervaring.
Via deze weg kwam ik ook uit bij het belang van de stilte, het stilleggen van de dagelijkse stroom van bedenkingen, overtuigingen, zorgen, innerlijke monologen,… Het leven blijkt veel rijker en bijzonderder te zijn wanneer je je volledig richt op het nu, op dat wat er nu gebeurt. Wanneer je niet langer piekert over wat voorbij is en je nog geen zorgen maakt om wat eventueel zou kunnen komen, wordt het stil in je hoofd en ben je volledig aanwezig in het nu. In dat ‘nu’ ligt het hele leven, ligt je kracht, je pijn, je angst en je vreugde.
Vanuit deze ervaringen werk ik graag met de kracht van de stilte.
Met Jugo wil ik de kracht van spel en stilte aanwenden om mensen (kinderen en volwassenen) op hun unieke levensweg te begeleiden

Comments are closed.