http://www.melindebussemaker.nl/2009/10/

Jawel, vandaag is Jugo 1 jaar! Precies een jaar geleden werd ik volledig zelfstandige en ontstond Jugo. En het mooie van al: ik leef nog, ik heb geen honger geleden, ik heb nog steeds een dak boven mijn hoofd, mijn auto rijdt nog, ik heb nog geen kou [...]]]> Jugo mag één kaarsje uitblazen!!

http://www.melindebussemaker.nl/2009/10/

Jawel, vandaag is Jugo 1 jaar!
Precies een jaar geleden werd ik volledig zelfstandige en ontstond Jugo.
En het mooie van al: ik leef nog, ik heb geen honger geleden, ik heb nog steeds een dak boven mijn hoofd, mijn auto rijdt nog, ik heb nog geen kou moeten lijden,… ☺

Beter zelfs! Het is een bijzonder jaar geworden waarin ik veel heb geleerd. Ik leerde vol vertrouwen om te gaan met de financiële onzekerheid zonder me door angst te laten meeslepen. Ik leerde genieten van de vrijheid en leerde die ook te durven benutten. Ik leer nieuwe werkvormen te ontwikkelen en daarin te groeien. En bovenal leerde ik te durven naar buiten komen met wie ik ben en wat ik doe…

Ik kan dan ook tevreden en overtuigd stellen: de beslissing die ik een jaar geleden nam, was de beste beslissing ooit…!

Voordien combineerde ik mijn praktijk in bijberoep met een halftijdse job in de sociale sector. Dat zorgde voor veel spanningen, druk, toestanden… Heel vaak moest ik dit letterlijk uitzweten en werd ik ziek. Het afgelopen jaar heb ik geen enkele afspraak moeten afzeggen door ziekte… Dat zegt genoeg!

Naast dit enthousiasme is er zeker ook plaats voor dankbaarheid:
voor de steun die ik kreeg van familie, vrienden, onbekenden zelfs.
voor de begeleiding en ondersteuning door collega’s.
voor het vertrouwen van verwijzers, cliënten, deelnemers aan workshops,…
voor de vele kansen en mogelijkheden die me werden geboden.

Hieruit put ik de vreugde en de energie om een schitterend tweede jaar in te gaan. Ik kijk er heel benieuwd naar uit! Maar eerst nog even klinken op deze verjaardag! ☺

http://www.ad.nl/ad/nl/1015/Gezondheid-wetenschap/article/detail/450619/2009/12/14/Champagne-is-gezond-voor-hart-en-hersenen.dhtml

De vrijheid die ik nu heb, geeft de ruimte om eigen ideeën uit te werken, eigen projecten neer te zetten, zoals het uitgeven van mijn verhalen. Daarnaast heb ik ook de vrijheid om mijn eigen weg te zoeken in het therapeutisch landschap: [...]]]> Het afgelopen jaar heb ik ontdekt wat het betekent om ten volle te kiezen.

De vrijheid die ik nu heb, geeft de ruimte om eigen ideeën uit te werken, eigen projecten neer te zetten, zoals het uitgeven van mijn verhalen. Daarnaast heb ik ook de vrijheid om mijn eigen weg te zoeken in het therapeutisch landschap: op welke manier wil ik werken, met welke cliënten wil ik werken,… Ik merk dat ik vrij snel wel een beeld had van wat ik zou willen, maar heel vaak komt er het stemmetje “ja, maar…”. Ik wil wel met volwassen cliënten werken, maar zal ik wel een eigen stijl kunnen ontwikkelen waar ik me goed bij voel en die ook goed werkt? Ik wil ook wel cliënten met heel ernstige, zware problematieken begeleiden, maar kan ik dat wel? Ik wil mijn verhalen wel uitgeven, maar zijn ze daar wel goed genoeg voor? Ik wil wel meer cliënten per week begeleiden, maar heb ik daar genoeg energie voor en bied ik dan nog kwaliteit?… Zo is er na elke keuze heel makkelijk een terugtrek-beweging die we allemaal heel makkelijk maken.

Zolang die “maar” er nog is, merk ik dat de boel niet echt vlot loopt. Ik rem mezelf af.

Ja, maar… = neen…

De laatste weken ben ik bezig geweest met het weglaten van de “maar” en voluit “JA” zeggen. En binnen de kortste keren begon de boel te lopen! Er is vooruitgang in de zoektocht naar een illustrator en een uitgeverij met enkele veelbelovende ontmoetingen in het vooruitzicht; ik volg supervisie rond het begeleiden van volwassen cliënten met ernstige problematieken en ik voel me zekerder en meer ontspannen hierin; ik krijg meer energie en kan meer afspraken op een dag aan zonder opgejaagd of doodmoe te zijn ’s avonds;…

Ten volle JA-zeggen…

Als ik dat meeneem, kan het tweede jaar Jugo alleen maar nog veel beter worden!!

Ik wens jou ook veel volmondige JA’s in je leven toe!

In mijn praktijk werk ik met kinderen en volwassenen die het emotioneel moeilijk hebben. Allemaal komen ze met een bepaald doel: zich weer beter [...]]]> De laatste weken ben ik me opnieuw van iets bewust geworden wat ik eigenlijk al lang wist, maar weer uit het oog was verloren: het belang van het loslaten van het doel…

In mijn praktijk werk ik met kinderen en volwassenen die het emotioneel moeilijk hebben. Allemaal komen ze met een bepaald doel: zich weer beter voelen, meer zelfvertrouwen hebben, beter met emoties kunnen omgaan, minder verlegen zijn, niet meer agressief zijn, verlost geraken van de faalangst, niet meer depressief zijn,…

Bij kinderen zijn het vooral de ouders die het doel formuleren, de kinderen komen in hun beleving vaak gewoon wat spelen. Volwassen cliënten komen zelf heel duidelijk met een doel.

En al die jaren dat ik dit werk doe, laat ik me geregeld vangen en houd ik me vast aan het doel dat gesteld wordt. Eens ik dat doe, raak ik vast. Ik word onzeker en zenuwachtig: kan ik wel iemand helpen om niet meer depressief te zijn? Hoe moet ik in godsnaam iemand zover krijgen dat hij/zij meer zelfvertrouwen krijgt? Wat moet ik met een agressief kind beginnen zodat het minder agressief is? Ik ga dan op zoek naar logische stappenplannen en voel heel veel druk op mijn schouders. Ik heb het gevoel dat er met argusogen naar mij gekeken wordt: bereikt ze het doel wel? En het enige resultaat is dat ik verkramp, mijn intuïtieve manier van werken verlies en helemaal nergens uitkom met die cliënt…

Het werken met kinderen heeft me geleerd om het doel los te laten. Ik ga kinderen niet trainen, ik volg geen stappenplan om minder verlegen te worden en meer vrienden te hebben,… Ik ga mee in hun beleving: vandaag gaan we gewoon spelen. Als ik in het doel dat de ouders stellen, mee stap, dan zit ik ahw tegenover het kind en kijk ik met een soort van afkeuring naar het kind: jij bent agressief en dat is niet goed, jij moet leren om minder agressief te zijn. Of: jij bent veel te verlegen en dat is niet goed, ik moet jou socialer maken. Enz… Kinderen voelen dit feilloos aan en blokkeren dan de boel. Als ze voelen dat ik op die manier naar hen kijk, alsof er iets mis is en ze moeten veranderen, dan lopen we vast.

Als ik naast het kind ga zitten en benieuwd ben om te ontdekken wie hij/zij is, dan gebeurt er iets heel anders. Als ik me open voor wie het kind is zonder daarover te oordelen, dan bloeit een kind open. Als ik een kind dat vaak gestraft wordt owv zijn agressie, niet veroordelend maar net verwelkomend tegemoet treed, dan vallen de muren neer en krijg ik het kwetsbare kind te zien dat achter al die agressie schuil gaat. Ik krijg hier de grote pestkoppen van de speelplaats over de vloer, maar nog nooit werden ze hier agressief; ze bleken allemaal net lieve doetjes te zijn die genoten van dit uurtje exclusieve en positieve aandacht voor hen…

Als ik het doel loslaat, kan ik de weg van het kind volgen. En kinderen weten de weg als ze voelen dat wij erin geloven en bereid zijn die weg mee te gaan en te respecteren.

Dat is één van de redenen waarom ik de ouders van de kinderen die bij mij komen, niet zelf begeleid. Als ik dat doe, zit ik meteen weer op de strenge, oordelende stoel tegenover het kind. Ik sympathiseer met de ouders, ik vind ook dat er iets moet veranderen aan dat kind en ik voel de druk van hun verwachtingen naar mij toe. Ik heb het gevoel dat ik me moet verantwoorden, dat ik moet uitleggen hoe ik met hun kind aan het werk ben, waarom ik dat doe, hoe ik denk het doel te bereiken en hoe lang dat zal duren. En dan ben ik verloren… Ons psyche werkt zo niet en ik kan ook niet zo werken met kinderen. Ik moet de weg en de eigen wijsheid van het kind volgen.

Hetzelfde geldt voor volwassenen! Ook volwassenen kennen echt wel de weg. Velen denken dat ze die zijn kwijt geraakt en dat ze zelf de uitweg uit de problemen niet meer vinden. Maar als er iemand naast hen zit om hen aan te moedigen om hun eigen weg te volgen, hun eigen wijsheid aan te wenden en te vertrouwen op hun eigen krachten, dan kunnen er wonderen gebeuren. Als die begeleider bereid is om te vertrouwen, het doel los te laten en de weg te volgen zoals die zich stap voor stap ontvouwt, dan komen we het verst.

Dankzij mijn werk met kinderen, kan ik nu ook op deze manier met volwassen cliënten omgaan. Het is niet makkelijk, het vraagt veel vertrouwen, maar geregeld worden we dan allebei (de cliënt en ik) beloond met kleine en grote wonderen. Het vraagt nog meer van mijn vertrouwen om in het werken met volwassenen het doel los te laten omdat deze cliënten zelf heel duidelijk dat doel voor ogen hebben. Maar het lijkt me steeds beter te lukken

Het blijft voor mij dan ook een heel wijze les: laat het doel los en volg de weg die je er vanzelf naartoe leidt.

En misschien kom je op nog veel beter plaatsen uit dan je aanvankelijk voor ogen had!

Dit geldt helemaal niet alleen voor psychotherapie, maar kan je op alle domeinen van je leven toepassen…

Wat bepaalt zo’n vakantiegevoel eigenlijk? Wat is vakantie eigenlijk? Is het enkel die ene periode per jaar waarin we niet gaan werken? Is dat vakantie? Of [...]]]> September. De scholen zijn weer gestart, de grote vakantie is voorbij. Iedereen gaat terug naar ‘business as usual’.
Hoe is jouw vakantie geweest? Heb je kunnen genieten van een heerlijk vakantiegevoel?

Wat bepaalt zo’n vakantiegevoel eigenlijk? Wat is vakantie eigenlijk? Is het enkel die ene periode per jaar waarin we niet gaan werken? Is dat vakantie? Of is vakantie meer dan dat?

Ik ben de hele zomer, op één week in de Algarve na, aan het werk geweest en ben veel bezig geweest met die vraag “wat is vakantie?”.

Ik heb vanalles geprobeerd om tussen het werken door het vakantiegevoel op te roepen: terrasjes doen, gaan wandelen, een dagje op mijn terras lezen, lekker lang in de zetel naar een mooie film kijken, naar de sauna gaan, een uitstapje, op bezoek gaan bij familie of vrienden,… Dit zijn allemaal activiteiten die ik associeer met vakantie. Maar het was erg moeilijk om het vakantiegevoel te creëren. In mijn hoofd bleef ik met vanalles bezig; ik kwam niet echt tot rust. Ondanks de ‘vakantie-activiteiten’ kreeg ik maar geen vakantiegevoel.

Vakantie blijkt niet af te hangen van wat je doet, maar van hoe het in je hoofd is. Ben je rustig en stil in je hoofd, dan heb je makkelijker een vakantiegevoel. En dan maakt het niet uit wat je doet en wat voor weer het vandaag is, het vakantiegevoel is er. Ben je continu met vanalles bezig, ben je aan het malen, dan is het erg moeilijk om dat vakantiegevoel op te pikken.

De meesten onder ons hebben het nodig om op reis te gaan, weg van het werk en het huishouden, weg van de dagelijkse beslommeringen om zo tot rust te komen, de molen in ons hoofd stil te leggen en dat heerlijke vakantiegevoel te krijgen.

Maar is het altijd nodig om op reis te gaan? Als we alleen op verplaatsing het vakantiegevoel kunnen krijgen, zijn we gedoemd tot één of enkele vakantiemomenten per jaar en moeten we het de rest van het jaar zonder stellen.

De laatste weken ben ik opnieuw begonnen met elke ochtend een half uurtje stretching, yoga en meditatie. Als het weer het toelaat doe ik dit op mijn terras en geniet ik van de frisse ochtendlucht en de zon die boven de daken komt piepen en in mijn gezicht schijnt.
En ik moet zeggen, ookal is de grote vakantie gedaan, ik kom nu eindelijk in het heerlijke vakantiegevoel. Elke ochtend geniet ik van de stilte, de rust (ik sta ruim op tijd op zodat ik me niet moet haasten), de tijd die ik krijg om wakker te worden, de frisse buitenlucht,… En die stilte blijft doorheen de dag steeds beter hangen, waardoor ik als maar langer van dat ontspannen vakantiegevoel kan genieten. De dagen verlopen rustiger, er is meer stilte in en rondom mij. De molen in mijn hoofd is stilgevallen. Elke keer hij weer start, ben ik me ervan bewust en keer ik terug naar de stilte door mijn aandacht op mijn adem te richten. Ik heb niet meer dat gevoel ‘ik moet nog vanalles doen’. De tijd lijkt langzamer te gaan, er is meer tijd om in alle rust mijn ding te doen.

Vakantie in mijn hoofd! En deze vakantie is niet beperkt tot een bepaalde periode maar kan een heel jaar duren
Ik wens je dus bij de start van het nieuwe schooljaar heel veel vakantiegevoel toe!

Zaterdag 23 oktober 2010 9u tot 13u CC Begijnhof Diest (Beatekamer) (parkeermogelijkheid aan de overkant van de ring, aan de Halve Maan)

De nadruk tijdens deze bijeenkomst ligt op vragen rond kinderen. Ouders en professionele begeleiders kunnen hier terecht met hun vragen rond de aanpak van een kind [...]]]> Onder begeleiding van Ben Eyckmans.

Zaterdag 23 oktober 2010
9u tot 13u
CC Begijnhof Diest (Beatekamer)
(parkeermogelijkheid aan de overkant van de ring, aan de Halve Maan)

De nadruk tijdens deze bijeenkomst ligt op vragen rond kinderen.
Ouders en professionele begeleiders kunnen hier terecht met hun vragen rond de aanpak van een kind of vragen naar de achterliggende oorzaak van bepaalde moeilijkheden.

Als ouder, leerkracht, begeleider, opvoeder of therapeut stuiten we wel eens op zorgen, vragen of problemen ivm een kind waar we maar niet echt mee vooruit geraken. Ondanks het feit dat we er bewust mee bezig zijn, met anderen overleggen en verschillende manieren van aanpak uitproberen, blijven we toch ergens vast hangen. We hebben het gevoel dat we een ‘verborgen’ kant van het probleem maar niet in beeld krijgen, waardoor we het niet helemaal ‘opgelost’ krijgen.
Systeemopstellingen is een vorm van systemisch werk waarmee we wel zicht kunnen krijgen op de verschillende kanten van een probleemsituatie, waardoor we adequater op het probleem kunnen reageren.

Deelnamekosten:
Voor een opstelling: 75€
Als representant: 20€

Meer informatie en inschrijvingen: Veerle Wauters (veerle@jugo.be; 0497 31 71 26)

Je vindt ook meer info op de website van Ben Eyckmans.

Een woordje uitleg over systeemopstellingen (ook familieopstellingen genaamd):

Systeemopstellingen is een methode die door Bert Hellinger is uitgewerkt vanuit de visie dat niets zomaar op zich staat. Hiervoor werkte hij verder op de inzichten vanuit het systeemdenken en contextuele therapie van Nagy: alles is wel met iets of iemand anders verbonden. Anders gezegd: dingen of mensen worden door andere dingen of mensen beïnvloed. Zo wordt een plant beïnvloed door de grond waarin hij staat, de hoeveelheid zonlicht en regenval, de planten die rondom staan en eventueel schaduw geven of giftige stoffen afscheiden.
Hetzelfde geldt voor mensen: we zijn verbonden met en worden beïnvloed door de anderen in ons gezin, collega’s, buren, ruimere familie,… Het is niet makkelijk om te begrijpen hoe mensen elkaar beïnvloeden. Er is datgene wat we tegen elkaar zeggen waarmee we elkaar beïnvloeden, maar er zijn zoveel meer subtiele manieren waarop we elkaar onbewust beïnvloeden. Het is heel moeilijk om daar zicht op te krijgen en in geval van moeilijkheden hier iets aan te veranderen.

Via de methode van systeemopstellingen kunnen we zicht krijgen op de verborgen verbanden die er tussen mensen bestaan en op de subtiele manieren waarop we elkaar beïnvloeden. We krijgen dan ook zicht op hoe we die kunnen veranderen indien dat nodig is.

In mijn werk met kinderen merk ik heel vaak dat het probleem van het kind nooit zomaar uit de lucht gegrepen is. Soms kunnen ouders zelf al aangeven dat ze veel van zichzelf in hun kind herkennen en dat ze ook zien waar de moeilijkheden vandaan komen, maar meestal is het juist heel moeilijk om vast te stellen hoe het probleem van het kind gekaderd kan worden binnen het gezin. En dat is niet onbelangrijk, want als we dat kunnen, krijgen we meteen ook zicht op wat we kunnen doen om het kind verder te helpen.

Wanneer je professioneel met kinderen werkt, merk je dat je ondanks je ervaring en professionaliteit, niet altijd neutraal naar alle kinderen kan zijn. Het ene kind wekt sneller je irritatie dan het andere kind. Het ene kind kan je makkelijker bereiken dan het andere. Het is niet altijd zo makkelijk om te zien wat er speelt en wat maakt dat je met bepaalde kinderen moeilijker kan werken dan met andere. Wanneer we zicht kunnen krijgen op wat er speelt en hoe de betrokkenen elkaar onbewust beïnvloeden, krijgen we meteen ook zicht op wat we kunnen doen om het kind verder te helpen.

Tijdens een bijeenkomst kunnen een viertal opstellingen gedaan worden. Bij een opstelling vertel je kort over je situatie (op welke manier werk je met kinderen, binnen welke context situeert je vraag zich) en de vraag die je je stelt omtrent je kind (hoe kan ik hem helpen om minder opvliegend te zijn? waarom slaapt hij zo moeilijk? wat heeft ze nodig om minder onzeker te zijn? waarom kom ik zo snel in conflict met dit kind? Wat kan ik doen zodat dit kind zich op zijn/haar gemak kan voelen in de klas? Waarom leert dit kind zo moeilijk ondanks zijn goede begaafdheid?…). Daarna kies je uit de aanwezigen personen die in de opstelling de verschillende betrokkenen in de situatie (ook jezelf) zullen voorstellen (de representanten). Vanaf dan kijk je vanop je stoel naar je situatie die voorgesteld wordt door de representanten. De representanten geven weer hoe ze zich voelen, wat ze merken, wat ze nodig hebben om zich beter te voelen en Ben begeleidt het geheel zodat we meer zicht krijgen op hoe iedereen in deze situatie op elkaar inspeelt en zo het probleem van het kind mogelijks mee stuurt.

Moest je hierover nog vragen hebben, mag je me gerust contacteren.

Meer info kan je ook vinden op de website van Ben Eyckmans.

Maar eerst de vraag: waarom zou je moeten kiezen vanuit je gevoel of intuïtie? Wat is er mis [...]]]> De laatste maanden heb ik meerder keren de vraag gekregen om mijn manieren om te kiezen vanuit je gevoel of intuïtie uit te leggen. Aangezien de vraag blijft terugkomen, geef ik dit hier graag in één keer mee.

Maar eerst de vraag: waarom zou je moeten kiezen vanuit je gevoel of intuïtie? Wat is er mis met ons verstand?
Op zich is er niets mis met ons verstand. Ik kan niet enthousiast zijn over uitspraken als “kop eraf! We gaan alleen nog voelen.”. In ons leven zijn er verschillende beslissingen die je best met je verstand neemt. Bijvoorbeeld hoeveel liter verf je nodig hebt om de kamer te schilderen, hoe je een zelfbouwkast in elkaar moet steken, hoe laat je moet vertrekken om op tijd ergens te geraken, hoe je je werk wilt ordenen zodat het allemaal op tijd klaar is, hoe je elektriciteit en water in huis kan uitsparen om de energierekening niet te hoog te laten oplopen,… Veel situaties die we beter niet zonder ons hoofd aanvatten.

Maar er zijn ook een heel aantal beslissingen waarbij ons verstand ons toch even in de weg kan zitten. Ons verstand is namelijk een gewoontedier. Het volgt de gekende paden, de logica die het al jaren volgt, binnen de grenzen die het al jaren als houvast hanteert. Die grenzen zijn bepaald door gewoonte, door ervaringen, door angsten en beperkende overtuigingen die we ons hele leven meeslepen. Ons verstand zal niet zo makkelijk eens ‘out of the box’ gaan denken, echt creatief zijn en met iets origineels aankomen. Daarnaast kan ons verstand vast geraken in een tweestrijd waarin er evenveel voor- als nadelen te vinden zijn voor verschillende opties. Bijvoorbeeld: in welke kleur wil ik de kamer schilderen? Lichtgroen ervaar ik als rustgevend, maar het combineert niet mooi met de lamp en de kleur van de kast. Daarvoor neem ik beter bruin, maar daar slaap ik niet zo rustig in. Hetzelfde kan gebeuren bij iets gewichtigere dingen zoals “verhuizen of niet?”, “van werk veranderen of niet?”, een medewerker aannemen of niet?”, “in een relatie blijven of niet?”…

Als we deze beslissingen puur op basis van ons verstand bekijken, dan komen we vast te zitten tussen een hele hoop pro’s en contra’s en blijven we denken binnen onze persoonlijke grenzen. We kunnen er bijvoorbeeld van overtuigd zijn dat een job nooit leuk kan zijn en dat we dat maar moeten accepteren. We kunnen er ook van overtuigd zijn dat de huidige crisis ervoor zorgt dat we geen enkele kans maken om een nieuwe job te vinden. Die overtuigingen zullen mee bepalen hoe je verstand wil beslissen in de vraag “van werk veranderen of niet”.

Je kan ervan overtuigd zijn dat je van geluk mag spreken dat je nu een partner hebt, ookal voel je je niet goed in die relatie. Je bent er misschien van overtuigd dat je nooit meer een partner zal vinden en voor altijd alleen zal blijven als je deze relatie beëindigt. Deze angstige overtuigingen zullen mee bepalen hoe je verstand wil beslissen in de vraag “in de relatie blijven of niet”.

Als werkgever kan je bepaalde ideeën hebben over wat een ideale medewerker is en over welke kwaliteiten deze medewerker moet beschikken. Hierbij zie je zowieso bepaalde kwaliteiten over het hoofd omdat je ze nog nooit hebt waargenomen of ervaren of omdat je er een negatief oordeel over hebt. Jouw visie op de ideale medewerker zal bepalen in welke richting je verstand zal beslissen bij het aannemen van een medewerker.

En zo kan ik nog even doorgaan…

Tot slot is het ook vaak zo dat ons verstand een te beperkt zicht heeft op het geheel om tot een goede beslissing te komen. We kennen niet alle factoren die meespelen en weten niet hoe sommige aspecten zich in de nabije toekomst zullen ontwikkelen. Zo heb ik een vriendin die voor een job ging solliciteren. De gesprekken liepen goed en volgens haar was dit haar droomjob. Er waren wel enkele aspecten aan die niet ideaal waren, maar vanuit haar verstand bekeken was dit een droomkans en ging ze ervoor. Uiteindelijk werd ze ook uitgekozen maar omwille van financieringsproblemen bleek de job plots niet langer beschikbaar te zijn. Haar verstand begreep er niets van en wilde ingrijpen, blijven praten met die organisatie, oplossingen zoeken, misschien zelfs smeken. Maar diep vanbinnen voelde ze dat ze beter losliet, vertrouwde en de boel liet begaan. Blijkbaar hoorde het zo te lopen, ookal begreep ze er niets van. Twee maanden later werd ze opnieuw gecontacteerd door de organisatie. Door een reorganisatie was er nu een nieuwe vacature die nog meer aansloot bij wat ze wilde. De mooie kanten van de vorige aangeboden job waren in deze nieuwe job vervat en de nadelen waren nu weggewerkt waardoor dit echt de droomjob van haar leven was geworden. Binnen enkele weken kan ze daar beginnen…

Deze gang van zaken had haar verstand niet kunnen voorzien. Maar intuïtief wist ze dat ze niet moest aandringen, maar loslaten en vertrouwen, hoe onlogisch het ook was. Gelukkig heeft ze haar gevoel hierin gevolgd…

Er zijn dus een hele hoop situaties waarin het wel goed kan zijn om vanuit je gevoel of intuïtie te beslissen.

Daarmee bedoel ik niet dat je vanuit je gevoelens of emoties moet beslissen. Met ‘gevoel’ bedoel ik dat vermogen in ons om aan te voelen wat voor ons op dit moment het beste is. Daarbij laat je je niet leiden door verdriet, angst of kwaadheid, maar ga je naar een dieper aanvoelen, je intuïtie. Maar hoe doe je dat?

Dat lees je in het volgende artikel.

http://www.onlinedecoratie.com/index.php?cPath=78

Afgelopen week was “This little light of mine” één van de laatste nummers dat we met de Bob Boon Singers in de Sint-Michielskerk in Leuven zongen. Een gospel waarbij we swingen en stralen. De betekenis is dan ook niet min!

De voorbije weken ben ik heel intens met dit thema bezig geweest. [...]]]> Illustratie 1: http://ellebelleken.wordpress.com/2008/12/05/brandende-kaars/

Afgelopen week was “This little light of mine” één van de laatste nummers dat we met de Bob Boon Singers in de Sint-Michielskerk in Leuven zongen. Een gospel waarbij we swingen en stralen. De betekenis is dan ook niet min!

De voorbije weken ben ik heel intens met dit thema bezig geweest. Ieder van ons heeft dit licht in zich: ieder heeft talenten, kwaliteiten, vreugde, kracht, energie, spirit in zich. Maar het valt ons vaak toch zo moeilijk om dit licht te laten stralen en aan de wereld te tonen. We voelen ons beschaamd en zijn bang erop afgerekend te worden. We zijn onzeker en vragen ons vertwijfeld af of ons lichtje wel de moeite waard is om te tonen. Is het lichtje van die ander niet mooier? Of we zijn bang voor de verantwoordelijkheid die zulke stap met zich mee kan brengen. We zijn bang voor de verwachtingen die de omgeving zal krijgen ten aanzien van ons. Het is makkelijker om in de zetel te blijven zitten dan om je talenten werkelijk neer te zetten en iets voor je omgeving te betekenen. …

En decennia lang of misschien wel eeuwen lang werd ons in onze Christelijke cultuur meegegeven dat je niet mag opscheppen over je kwaliteiten. Je mag niet ’stoefen’ en je wordt al snel bestempeld als ‘een dikke nek’ als je voor je kwaliteiten uitkomt. ‘Doe maar gewoon’ zeiden vele ouders en leerkrachten aan hun kinderen. En zo werden we allemaal grijze muizen, middelmatige burgers die verdwijnen in de grote soep van het ‘gemiddelde’. Regelmatig dromen we van meer, van een leven dat meer voldoening geeft. We dromen dat we stralen, dat we uniek zijn, dat we bijzonder zijn, creatief en vol levensvreugde door het leven gaan waarbij alles ons meezit. En daarna sussen we onszelf weer met de zekerheden die de middelmaat ons geeft, de veiligheid die we hier voelen. We herinneren ons weer dat we geen ‘dikke nek’ willen zijn en ons beter bescheiden opstellen.

Maar daar zit net de verwarring: je bent geen ‘dikke nek’ of ‘opschepper’ als je voor je kwaliteiten uitkomt. Je bent niet onbescheiden als je je lichtje laat stralen. Hoogmoed en opschepperij hebben niets te maken met het laten stralen van je lichtje. Hoogmoed en opschepperij duiken op wanneer je je beter voelt dan anderen, wanneer je niet zozeer je lichtje laat stralen, maar je ego boven haalt en daarmee anderen omlaag haalt.

Illustratie 2: http://www.desire-gifts.nl/webshop/images/categories/8a58ta8.jpg

Ieder van ons heeft prachtige, unieke talenten en mogelijkheden. Ze maken ons niet tot meer dan de ander of minder dan onze omgeving; ze maken ons uniek en waardevol, net zoals de rest.
In onze diepste verlangens en dromen komen we ons lichtje tegen. Waaruit bestaat jouw lichtje? En laat je het werkelijk stralen of verstop je het onder de korenmaat? Wat houdt je tegen om te stralen?