De laatste maanden heb ik meerder keren de vraag gekregen om mijn manieren om te kiezen vanuit je gevoel of intuïtie uit te leggen. Aangezien de vraag blijft terugkomen, geef ik dit hier graag in één keer mee.

Maar eerst de vraag: waarom zou je moeten kiezen vanuit je gevoel of intuïtie? Wat is er mis met ons verstand?
Op zich is er niets mis met ons verstand. Ik kan niet enthousiast zijn over uitspraken als “kop eraf! We gaan alleen nog voelen.”. In ons leven zijn er verschillende beslissingen die je best met je verstand neemt. Bijvoorbeeld hoeveel liter verf je nodig hebt om de kamer te schilderen, hoe je een zelfbouwkast in elkaar moet steken, hoe laat je moet vertrekken om op tijd ergens te geraken, hoe je je werk wilt ordenen zodat het allemaal op tijd klaar is, hoe je elektriciteit en water in huis kan uitsparen om de energierekening niet te hoog te laten oplopen,… Veel situaties die we beter niet zonder ons hoofd aanvatten.

Maar er zijn ook een heel aantal beslissingen waarbij ons verstand ons toch even in de weg kan zitten. Ons verstand is namelijk een gewoontedier. Het volgt de gekende paden, de logica die het al jaren volgt, binnen de grenzen die het al jaren als houvast hanteert. Die grenzen zijn bepaald door gewoonte, door ervaringen, door angsten en beperkende overtuigingen die we ons hele leven meeslepen. Ons verstand zal niet zo makkelijk eens ‘out of the box’ gaan denken, echt creatief zijn en met iets origineels aankomen. Daarnaast kan ons verstand vast geraken in een tweestrijd waarin er evenveel voor- als nadelen te vinden zijn voor verschillende opties. Bijvoorbeeld: in welke kleur wil ik de kamer schilderen? Lichtgroen ervaar ik als rustgevend, maar het combineert niet mooi met de lamp en de kleur van de kast. Daarvoor neem ik beter bruin, maar daar slaap ik niet zo rustig in. Hetzelfde kan gebeuren bij iets gewichtigere dingen zoals “verhuizen of niet?”, “van werk veranderen of niet?”, een medewerker aannemen of niet?”, “in een relatie blijven of niet?”…

Als we deze beslissingen puur op basis van ons verstand bekijken, dan komen we vast te zitten tussen een hele hoop pro’s en contra’s en blijven we denken binnen onze persoonlijke grenzen. We kunnen er bijvoorbeeld van overtuigd zijn dat een job nooit leuk kan zijn en dat we dat maar moeten accepteren. We kunnen er ook van overtuigd zijn dat de huidige crisis ervoor zorgt dat we geen enkele kans maken om een nieuwe job te vinden. Die overtuigingen zullen mee bepalen hoe je verstand wil beslissen in de vraag “van werk veranderen of niet”.

Je kan ervan overtuigd zijn dat je van geluk mag spreken dat je nu een partner hebt, ookal voel je je niet goed in die relatie. Je bent er misschien van overtuigd dat je nooit meer een partner zal vinden en voor altijd alleen zal blijven als je deze relatie beëindigt. Deze angstige overtuigingen zullen mee bepalen hoe je verstand wil beslissen in de vraag “in de relatie blijven of niet”.

Als werkgever kan je bepaalde ideeën hebben over wat een ideale medewerker is en over welke kwaliteiten deze medewerker moet beschikken. Hierbij zie je zowieso bepaalde kwaliteiten over het hoofd omdat je ze nog nooit hebt waargenomen of ervaren of omdat je er een negatief oordeel over hebt. Jouw visie op de ideale medewerker zal bepalen in welke richting je verstand zal beslissen bij het aannemen van een medewerker.

En zo kan ik nog even doorgaan…

Tot slot is het ook vaak zo dat ons verstand een te beperkt zicht heeft op het geheel om tot een goede beslissing te komen. We kennen niet alle factoren die meespelen en weten niet hoe sommige aspecten zich in de nabije toekomst zullen ontwikkelen. Zo heb ik een vriendin die voor een job ging solliciteren. De gesprekken liepen goed en volgens haar was dit haar droomjob. Er waren wel enkele aspecten aan die niet ideaal waren, maar vanuit haar verstand bekeken was dit een droomkans en ging ze ervoor. Uiteindelijk werd ze ook uitgekozen maar omwille van financieringsproblemen bleek de job plots niet langer beschikbaar te zijn. Haar verstand begreep er niets van en wilde ingrijpen, blijven praten met die organisatie, oplossingen zoeken, misschien zelfs smeken. Maar diep vanbinnen voelde ze dat ze beter losliet, vertrouwde en de boel liet begaan. Blijkbaar hoorde het zo te lopen, ookal begreep ze er niets van. Twee maanden later werd ze opnieuw gecontacteerd door de organisatie. Door een reorganisatie was er nu een nieuwe vacature die nog meer aansloot bij wat ze wilde. De mooie kanten van de vorige aangeboden job waren in deze nieuwe job vervat en de nadelen waren nu weggewerkt waardoor dit echt de droomjob van haar leven was geworden. Binnen enkele weken kan ze daar beginnen…

Deze gang van zaken had haar verstand niet kunnen voorzien. Maar intuïtief wist ze dat ze niet moest aandringen, maar loslaten en vertrouwen, hoe onlogisch het ook was. Gelukkig heeft ze haar gevoel hierin gevolgd…

Er zijn dus een hele hoop situaties waarin het wel goed kan zijn om vanuit je gevoel of intuïtie te beslissen.

Daarmee bedoel ik niet dat je vanuit je gevoelens of emoties moet beslissen. Met ‘gevoel’ bedoel ik dat vermogen in ons om aan te voelen wat voor ons op dit moment het beste is. Daarbij laat je je niet leiden door verdriet, angst of kwaadheid, maar ga je naar een dieper aanvoelen, je intuïtie. Maar hoe doe je dat?

Dat lees je in het volgende artikel.

Hieronder leg ik je graag enkele manieren uit waarop ik mijn eigen intuïtie of gevoel raadpleeg:

http://www.onlinedecoratie.com/index.php?cPath=78

1. Ga even rustig zitten, ontspan, kom tot jezelf en adem rustig in en uit. Als je geest tot rust is gekomen, richt dan je aandacht op de voorkant van je lichaam. Hoe voelt het daar? Voel je tintelingen, voelt het relax, lekker warm, zacht, of eerder neutraal,… Dit is je beginpositie. Denk dan aan het onderwerp waarover je moet beslissen en neem één van de mogelijke opties in gedachten (vanavond thuisblijven en niet naar de film gaan, van werk veranderen, mijn kamer groen verven, me inschrijven voor een dure cursus,…). Voel dan wat er aan de voorkant van je lichaam gebeurt. Verandert het gevoel dat je daar had? En wordt het aangenamer (leuke tintelingen, een lach die spontaan opkomt, ontspanning, voel je ineens veel energie om erin te vliegen,…) of net minder aangenaam (een vervelende druk op je borst, een gevoel van zwaarte, spanning in je spieren, je ademhaling die gejaagder wordt,…). Doe dit telkens opnieuw voor alle opties die je hebt. Wanneer je lichaam een fijn signaal geeft, dan blijkt die optie op dit moment goed bij jou te passen. Wanneer je lichaam een onaangenaam signaal geeft, dan blijkt die optie niet goed te zijn voor jou op dit moment.
2. Een andere manier is het gebruik maken van je spierkracht. Hiervoor gebruik je beide handen.Breng van je ene hand de toppen van duim en middenvinger tegen elkaar zodat ze samen een cirkeltje vormen. Breng dan een vinger van je andere hand in het cirkeltje en probeer
   

   http://www.dreamchild.nl/index_bestanden/ep.htm

   het cirkeltje te doorbreken door met die vinger hard te trekken zodat je duim en middenvinger niet sterk genoeg blijken en moeten loslaten.

   Vorm opnieuw een cirkeltje met je duim en middenvinger en denk aan het onderwerp waarover je moet beslissen. Neem één van de mogelijke opties in gedachten. Probeer met die optie in gedachten opnieuw met je vinger van je andere hand het cirkeltje los te trekken. En voel dan hoe sterk je duim en middenvinger zijn of hoe makkelijk/moeilijk het is om het cirkeltje los te trekken. Als het moeilijk is om het cirkeltje los te trekken, dan geeft dit aan dat die optie goed is voor jou op dit moment. Als het cirkeltje heel makkelijk loslaat, dan geeft dit aan dat die ene optie niet goed is voor jou op dit moment. Doe dit opnieuw voor elke optie die je hebt.

3. De derde methode sluit de invloed van ons verstand helemaal uit. In de eerste twee methoden kan het nog gebeuren dat je verstand het resultaat beïnvloedt. Je zal zelf wel snel merken of je daar makkelijk vatbaar voor bent of niet. Het verschilt ook van situatie tot situatie. Bij beslissingen die niet zo zwaarwichtig zijn, zal je eigen wil of verstand misschien niet van invloed zijn maar bij bepaalde beslissingen die nogal emotioneel of belangrijk zijn, is het soms moeilijk om je eigen oordeel en visie uit te sluiten en helemaal neutraal af te gaan op de zuivere signalen van je lichaam. Daarom is er ook deze derde methode. Hierbij schrijf je elke optie die je hebt op een apart briefje. Als het gaat om de vraag of ik van werk moet veranderen, kunnen er meerdere opties zijn: ik blijf waar ik ben, ik vraag overplaatsing naar een andere afdeling aan, ik geef meteen mijn ontslag, ik neem een sabatjaar om na te denken, ik begin rustig uit te kijken naar ander werk, ik meld me aan bij een dienst voor jobcoaching, ik start een opleiding zodat ik later een heel andere richting uit kan,… Al deze opties schrijf je elk op een apart briefje. Nadien schud je de briefjes even door elkaar en leg je alle briefjes naast elkaar (met zo’n 20 cm ruimte tussen) ondersteboven (met de tekst naar beneden zodat je niet weet wat er op elk briefje staat) op de grond. Ga dan even op de grond zitten, sluit je ogen, ontspan en kom tot jezelf. Dit is je beginpositie. Nu ga je op één van de briefjes zitten, sluit je ogen en voel wat er met je lichaam gebeurt, welke gedachten opkomen, welke beelden je krijgt,… (voel je spanning, kan je dieper ademen, word je hier heel vrolijk, krijg je beelden van angstige dingen of net van vrijheid en blijheid, voel je pijn in je lichaam, lijkt het alsof je wordt omgeduwd of plat gedrukt, heb je een gevoel van ruimte en rust,…). Aangezien je niet weet op welk briefje je zit, kan je verstand niet ingeven wat je nu zou moeten voelen/zien/ervaren,… Noteer op de blanco achterkant van het briefje wat je daar ervaart en kijk nog niet naar de onderkant zodat je niet weet op welk briefje je nu net hebt gezeten. Ga nu naar het volgende briefje en werk ze zo één voor één af. Als je merkt dat je het gevoel van één briefje naar een ander meeneemt, ga dan even iets verder op de grond zitten en kom terug in je beginpositie (sluit je ogen, ontspan, adem rustig en kom tot jezelf). Pas als je alle briefjes hebt gevoeld, kan je gaan kijken waar welke optie lag en wat je daarbij gevoeld hebt. Als je bij een briefje een aangenaam gevoel of beeld kreeg, dan wil dat zeggen dat die optie op dit moment voor jou een prima optie is. Kreeg je een pijnlijk, onaangenaam of negatief gevoel bij een briefje, dan wil dat zeggen dat die optie voor jou op dit moment geen goed idee is.

Dit zijn drie manieren waarop ik zelf bij mijn intuïtie te rade ga wanneer ik een keuze moet maken.

Wat de uitkomst van deze methodieken ook is, je hebt nog altijd je vrije wil om de signalen van je lichaam/intuïtie te volgen of toch te kiezen voor de optie die veiliger/logischer/normaler lijkt. Dat beslis je zelf.

Ik gebruik deze methoden al enkele jaren. Op deze manier heb ik beslist met welke collega ik wil samen werken voor de begeleiding van de ouders, zo beslis ik met welke illustrator ik in zee ga voor mijn kinderverhalen, zo heb ik beslist om volledig zelfstandige te worden en niet langer in loondienst te werken, zo beslis ik bij welke collega ik te rade ga wanneer ik zelf ergens mee vast loop, zo heb ik beslist om een huisje in de stad te kopen en te verbouwen, zo heb ik beslist dat het beter was om de webinars tijdelijk stop te zetten, zo beslis ik over de verdere koers van Jugo,…

En van geen enkele van de beslissingen die ik op deze manier heb genomen, heb ik ooit spijt gehad. Soms leek de uitkomst heel onlogisch en begreep ik niet waarom een bepaalde optie als ‘goed’ uitkwam, terwijl mijn verstand of wil iets anders zou hebben beslist. Maar door trouw te blijven aan dat wat mijn intuïtie me via mijn lichaam vertelde, merkte ik nadien dat ik inderdaad juist had gehandeld en dat mijn intuïtie dat lang vooraf al wist…

Er is nog één belangrijke noot: ik schrijf telkens heel bewust dat je kan ontdekken of een optie ‘op dit moment’ ‘voor jou’ een goede optie is. Dit is heel belangrijk. Je voelt bij deze methodieken in of een optie bij jou past in jouw leven zoals het nu is, bij die persoon die jij nu bent met je kwaliteiten en beperkingen. Dan kan je vaststellen dat een bepaalde optie op dit moment niet bij jou past, misschien omdat je nog teveel angst hebt of omdat andere voorwaarden nog niet in orde zijn. Als je iets heel graag wil, maar bij het invoelen blijkt dat dit op dit moment niet bij jou past, kan je voor jezelf nagaan wat er nog in de weg staat. Dan kan je daar verder aan werken zodat je op zeker moment kan invoelen dat die optie wel bij jou past op dat moment.

Het gaat hier ook alleen om ‘jou’. Het is niet zo dat wat voor mij een goede oplossing is, ook voor iemand anders een goede oplossing is.
Het gaat hier over ‘op dit moment’ en ‘voor jou’.

Veel succes ermee!

Illustratie 1: http://ellebelleken.wordpress.com/2008/12/05/brandende-kaars/

Afgelopen week was “This little light of mine” één van de laatste nummers dat we met de Bob Boon Singers in de Sint-Michielskerk in Leuven zongen. Een gospel waarbij we swingen en stralen. De betekenis is dan ook niet min!

De voorbije weken ben ik heel intens met dit thema bezig geweest. Ieder van ons heeft dit licht in zich: ieder heeft talenten, kwaliteiten, vreugde, kracht, energie, spirit in zich. Maar het valt ons vaak toch zo moeilijk om dit licht te laten stralen en aan de wereld te tonen. We voelen ons beschaamd en zijn bang erop afgerekend te worden. We zijn onzeker en vragen ons vertwijfeld af of ons lichtje wel de moeite waard is om te tonen. Is het lichtje van die ander niet mooier? Of we zijn bang voor de verantwoordelijkheid die zulke stap met zich mee kan brengen. We zijn bang voor de verwachtingen die de omgeving zal krijgen ten aanzien van ons. Het is makkelijker om in de zetel te blijven zitten dan om je talenten werkelijk neer te zetten en iets voor je omgeving te betekenen. …

En decennia lang of misschien wel eeuwen lang werd ons in onze Christelijke cultuur meegegeven dat je niet mag opscheppen over je kwaliteiten. Je mag niet ’stoefen’ en je wordt al snel bestempeld als ‘een dikke nek’ als je voor je kwaliteiten uitkomt. ‘Doe maar gewoon’ zeiden vele ouders en leerkrachten aan hun kinderen. En zo werden we allemaal grijze muizen, middelmatige burgers die verdwijnen in de grote soep van het ‘gemiddelde’. Regelmatig dromen we van meer, van een leven dat meer voldoening geeft. We dromen dat we stralen, dat we uniek zijn, dat we bijzonder zijn, creatief en vol levensvreugde door het leven gaan waarbij alles ons meezit. En daarna sussen we onszelf weer met de zekerheden die de middelmaat ons geeft, de veiligheid die we hier voelen. We herinneren ons weer dat we geen ‘dikke nek’ willen zijn en ons beter bescheiden opstellen.

Maar daar zit net de verwarring: je bent geen ‘dikke nek’ of ‘opschepper’ als je voor je kwaliteiten uitkomt. Je bent niet onbescheiden als je je lichtje laat stralen. Hoogmoed en opschepperij hebben niets te maken met het laten stralen van je lichtje. Hoogmoed en opschepperij duiken op wanneer je je beter voelt dan anderen, wanneer je niet zozeer je lichtje laat stralen, maar je ego boven haalt en daarmee anderen omlaag haalt.

Illustratie 2: http://www.desire-gifts.nl/webshop/images/categories/8a58ta8.jpg

Ieder van ons heeft prachtige, unieke talenten en mogelijkheden. Ze maken ons niet tot meer dan de ander of minder dan onze omgeving; ze maken ons uniek en waardevol, net zoals de rest.
In onze diepste verlangens en dromen komen we ons lichtje tegen. Waaruit bestaat jouw lichtje? En laat je het werkelijk stralen of verstop je het onder de korenmaat? Wat houdt je tegen om te stralen?

“Onze diepste angst is niet dat we tekortschieten.
Onze diepste angst is dat we mateloos machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons bang maakt.
We vragen onszelf af: wie ben ik om briljant, mooi,
talentvol en fantastisch te zijn?
Maar waarom zou je het niet zijn? Je bent een kind van God.
Jezelf klein houden, dient geen enkel doel. Er is niets verlichts aan jezelf inkrimpen zodat de mensen om je heen zich niet onzeker zullen voelen.
Het is de bedoeling dat we stralen, net als kinderen dat doen.
We zijn geboren om Gods glorie die in ons leeft, uit te dragen.
Deze glorie leeft niet slechts in enkelen, maar in ieder van ons.
En als we ons eigen licht laten schijnen, geven we anderen
onbewust de toestemming hetzelfde te doen.
Als we bevrijd zijn van onze eigen angst,
zal onze aanwezigheid anderen vrijmaken.”

(deze woorden worden vaak aanzien als de inaugurele rede van Nelson Mandela, maar dat blijkt een weid verspreid misverstand te zijn. De oorspronkelijk Engelstalige tekst vind je terug in “Return to Love” van Marianne Williamson, 1992, hardcover p. 165, paperback pp. 190-191: http://www.marianne.com/index.php )

Illustratie: http://www.adpic.nl/data/picture/detail/Brandende_kaarsen_131719.jpg